De betekenis van het nationaalsocialisme

Wij richten ons op het nationaalsocialisme in Nederland omdat wij Nederlanders zijn. Nationaalsocialisme moet, ongeacht wie de term gebruikt, in de eerste plaats voortkomen uit de "bloed en bodem" van het eigen volk. Het is geen reactie op tijdelijke grieven, maar een revolutionair verlangen van een volk dat de ketenen van het democratische materialisme wil afwerpen, zonder deze te vervangen door die van het marxistische materialisme.

Deze zaak raakt ons eigen volk, dat niet kan worden uitgesloten van de geest van opstand die niet beperkt is tot één natie. Wij respecteren daarom de prestaties van de Duitse nationaalsocialisten in hun strijd tegen het internationale kapitaal en zijn evenknie, het internationale communisme. Toch moeten we erkennen dat hun pad voor Duitsland is en dat het onze weg voor Nederland moet zijn: wederzijds respect ontstaat zelden door te kopiëren.

In ons land worden "nationalisme" en "socialisme" vaak als aparte termen beschouwd. Deze begrippen kunnen echter niet gescheiden worden: alleen in combinatie hebben zij betekenis voor de mens die niet alleen van zijn natie houdt, maar ook van de mensen die er deel van uitmaken. Nationalisme betekent voor ons devotie voor het vaderland, voor de vlag en voor de eigen waarden van Nederland. Socialisme, dat door velen anders wordt uitgelegd, betekent voor ons een toewijding aan de werkende bevolking om hen in betere en eerlijkere levensomstandigheden te voorzien. Nationalisme en socialisme vormen samen een zegen; los van elkaar zijn ze een vloek. Nationalisme staat voor de natie en socialisme voor het volk; beiden zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Als volk en natie geen eenheid vormen, is alle politiek een verspilling van tijd. Een volk zonder natie is een hulpeloze kudde, en een natie zonder volk is een abstract begrip zonder inhoud. Natie en volk moeten één zijn; verdeeldheid onder het volk mag niet bestaan. Klassenstrijd en partijstrijd veroorzaken deze verdeeldheid en zijn daarom kwaadaardig van aard.

Hegel stelde dat een natie een eigen ziel moest hebben. Veel denkers weigeren te geloven dat mensen individueel vitaal kunnen zijn, maar collectief dood. Tot op zekere hoogte probeert een samenleving, tenzij zij aan anarchie ten prooi valt, zichzelf te organiseren. Een natie of volk moet zich als een levend organisme gedragen, want verdeeldheid betekent ziekte of dood. Sommigen zullen dit principe totalitair noemen; anderen zullen het als organisch omschrijven. Binnen een organisme kan geen enkel deel losstaan van het geheel, net zoals het geheel niets meer is dan de som van zijn delen. Het levensprincipe omvat alles.

Het nationaalsocialisme bevrijdt mensen van klassenstrijd, partijstrijd en bittere gevoelens van haat en minachting door het volk te verenigen. Pas wanneer een individu kan zeggen: “Mijn vaderland komt voor mij op,” kan hij ook zeggen: “Ik kom op voor mijn vaderland.” Het is gemakkelijk om de communisten te veroordelen, maar effectiever om hen te bestrijden door elke burger een reden te geven om zijn vaderland dankbaar te zijn. Laten we de ware wonden van ons volk genezen; daarmee zal het communisme worden gemuilkorfd.

Zoals een organisme een doel en richtlijnen nodig heeft, heeft een volk leiderschap en een regering nodig. Het doel van leiderschap is om richting te geven, en het doel van de regering is erop toe te zien dat de vrijheid van sommigen geen slavernij voor anderen betekent.

Een volk zonder goede leiders is een arm volk, zonder doel of wenselijke richting. Autoriteit is in alle menselijke aangelegenheden noodzakelijk. Toch moet iedereen met de ambitie om leider te worden altijd onthouden dat een leider nooit meer loyaliteit ontvangt dan hij zelf geeft. Loyaliteit draait om het geloof in een gezamenlijk doel: zowel de leiders als de volgers hebben een gemeenschappelijk doel. De volgers moeten altijd aan de natie denken, de leiders altijd aan het volk. Zolang dit verbond intact blijft, zal er een duidelijke doelstelling zijn. Dit concept van nationale eenheid verwerpt snobistische praktijken en het genieten van welvaart zonder dienstverlening. Het probleem is dat rijke, verwende kinderen vaak als superieur worden behandeld, terwijl iedereen met enig zelfrespect weet dat zij dat niet zijn. Een verwrongen opvatting over verdienste verspreidt zich daardoor in het volk. Klassenstrijd kan ophouden zodra sociale ongelijkheid omhuld wordt met adel en sociale superioriteit ontleend wordt aan eer en intelligentie. Er is geen betere basis voor een organische eenheidsstaat dan dat elke beloning door verdienste wordt verkregen.

Wanneer iedereen weet dat verdienste beloond wordt en verantwoordelijkheid alleen wordt toevertrouwd aan hen die daartoe in staat zijn, wordt de grootste oorzaak van klassenhaat geneutraliseerd, zonder geweld en zonder moreel verval. Wij nationaalsocialisten stellen slechts één vraag over iemands klasse: “Dient hij zijn land en volk?” Als het antwoord ja is, behoort hij tot dezelfde klasse; is het antwoord nee, dan tot een andere klasse. Nationaalsocialisme erkent slechts twee klassen. Wij streven geen gelijkheid na: de mens wordt niet als gelijke geboren, en de mens hoeft niet gelijk te blijven; maar ieder die van zijn land houdt en zich verdienstelijk maakt voor zijn volk mag trots zijn samen met anderen die hetzelfde doen. Met dit principe hoeven zelfs de minst fortuinlijke mensen hun situatie niet als blijvend te beschouwen.

Een regering met volledige autoriteit over het volk heeft de middelen om in te grijpen tegen hen die de samenleving enkel voor persoonlijk gemak benutten. Dit vereist uiteraard een eerlijk tribunaal. Wij vallen de stabiliteit van het gezin en het vrije ondernemerschap niet aan, maar het verval waarin sommigen slechts teren op de verdiensten van hun voorouders. De nationaalsocialistische staat biedt voldoende kansen om dienstbaar te zijn, en deze kansen moeten benut worden. Dit biedt oplossingen voor veel klassenproblemen. De grootste oorzaak van verdeeldheid wordt weggenomen door de eerlijke verdeling van de welvaart die kan worden gecreëerd. Het is misleidend te onderwijzen dat het algemeen belang gediend is bij interne strijd: zodra de oorzaak wegvalt, zou het misdadig zijn om verdeeldheid als politiek credo te gebruiken.

Een volk dat als een hechte eenheid functioneert, heeft een ander begrip van vrijheid dan de marxistische verkondiger van klassenstrijd of de egoïstische enkeling die velen exploiteert. Vrijheid binnen een organische samenleving is waardevol en gewenst.