Gebod I. Geloof!
Maar is geloof echt iets dat je kunt eisen? Is het niet eerder zo dat de mogelijkheid om te geloven grotendeels buiten de menselijke wilskracht ligt, dat je het geloof in iets kunt krijgen of verliezen, onafhankelijk van je eigen wil? In feite kun je niet zomaar “geloven” in de nationaalsocialistische gedachte. Het is geen religie, geen ideologie; het leert niets dat je zomaar zonder meer zou moeten aanvaarden. Nationaalsocialisme is simpelweg het inzicht in de biologische aard en bestemming van de mens in zijn omgeving, en de idealistische beslissing om te strijden voor een natuurlijke orde, in plaats van je slechts te richten op gemak en eigen welzijn. Om zo'n Nieuwe Orde te realiseren, organiseren nationaalsocialisten zich in een beweging. Deze beweging vraagt van ieder van zijn militanten – en vooral van haar politieke soldaten – een driedubbel geloof: het geloof in de beweging, het geloof in de kameraden en het geloof in jezelf. Dit vereiste geloof is een kwestie van wil, want het is geen handeling van ‘voor waar aannemen’, maar een besluit tot vertrouwen.
Het gebod “Geloof!” eist niet het voor waar aannemen van enige ideologische of andere beweringen. Het vraagt van de politieke soldaat dat hij het middelpunt van zijn leven niet meer zoekt in het najagen van persoonlijke ambities, maar dat hij zijn leven toevertrouwt aan de gemeenschap, die het zin en waarde geeft.
Geloof in de beweging
De beweging is de georganiseerde wil tot leven van een volk; zij is de gemeenschap die de Nieuwe Orde
bevecht, en alleen binnen haar en door haar wordt deze Nieuwe Orde mogelijk. Daarom vertrouwt
de nationaalsocialist haar zijn leven toe. Hij mag veel eigen opvattingen over het
nationaalsocialisme hebben – dat is zelfs goed en juist – maar hij kan nooit ‘gelijk hebben’ ten
opzichte van de beweging. De beweging wijst de weg; zij is de voorhoede van de natie, en alleen wie haar
volgt, kan bijdragen aan de verwezenlijking van de natie. Daarom heeft de beweging altijd gelijk: niet
omdat elke afzonderlijke beslissing per se juist moet zijn, maar omdat het doel juist is, en zonder
de door de beweging georganiseerde inspanning en strijd zou dit doel nooit bereikt worden! Zonder de
beweging zou het nationaalsocialisme vervallen tot talloze geestelijke kringen en politieke sekten die
hun zin en samenhang verliezen. De strijd voor de opbouw, het behoud en de overwinning van de
nationaalsocialistische beweging is de heiligste levensopdracht van de politieke soldaat; hij is alleen
mogelijk als hij gelooft in de opdracht van de beweging, dat wil zeggen, als hij met zijn hele hart en wil
erop vertrouwt dat de gezamenlijke wilskracht van de nationaalsocialistische arbeiders en strijders
– vernieuwd en voortgezet door elke nieuwe generatie – uiteindelijk sterker is dan het burgerlijke
systeem, dat zij het systeem overwint, de Nieuwe Orde opricht en zo het overleven en de verheffing
van ons volk waarborgt
Geloof in je kameraden
De beweging is geen bureaucratisch apparaat; zij is de levende gemeenschap van
nationaalsocialistische arbeiders, strijders en leiders, en daarmee de geestelijke eenheid van alle
mensen van een volk die samen het grote doel nastreven. Deze eenheid omvat niet alleen de nu
levende en actieve militanten; zij omvat de miljoenen doden, evenals de komende generaties
van onze beweging. Het geloof in de beweging – de noodzaak van een georganiseerde voorhoede van de
natie – wordt dus aangevuld door het geloof in de kameraden, in de mensen die door hetzelfde doel
worden gedreven en met dezelfde toewijding binnen de beweging werken en strijden. De eigen
onzelfzuchtigheid, de inzet van het eigen leven voor een doel dat groter is dan dat leven en het
overstijgt, heeft waarde op zichzelf, want een idealist leidt uiteindelijk een rijker leven dan de
materialist. Zijn ware betekenis ontleent hij echter aan het vertrouwen dat de kameraden naast
hem staan en de strijd voortzetten waar hij zelf moest ophouden – of dat nu door ziekte, dood,
vervolging of gevangenis is. Niets is tevergeefs, omdat er altijd kameraden zullen zijn die doorgaan,
zoals wij het werk en de strijd voortzetten van degenen die vóór ons hebben gestreden. We zijn
nooit alleen – zelfs niet in de eenzame cel van de gewetensgevangene of in de verbanning van de
ballingschap – we zijn altijd deel van deze levende gemeenschap van kameraden, die ons overleeft
en onze wensen, doelen en verlangens uiteindelijk zal verwezenlijken.
Geloof in jezelf
Het besluit om jezelf volledig aan de beweging en de gemeenschap te wijden, om je eigen leven aan hen
toe te vertrouwen en het niet langer voor jezelf te gebruiken maar voor de beweging, is snel genomen.
Om dit vol te houden, mag je nooit het vertrouwen in de beweging en in de kameraden verliezen – maar
ook niet het vertrouwen in jezelf en je eigen kracht. De mens die gelooft, is sterker dan hij zelf vaak
weet: hij kan alles doorstaan, zolang hij gelooft!
