Gebod III. Strijd!

Naast geloof en gehoorzaamheid is het gebod "Strijd!" de derde hoofdeis van de beweging aan haar soldaten in het bruine uniform – het is ook die eis die het leven van de soldaat het meest vormt en zijn karakter als strijder definieert. Geloof en gehoorzaamheid vraagt de beweging ook van alle andere militanten, hoewel niet met dezelfde allesomvattende intensiteit: de gewone beweginggenoot zal beiden tonen en naar zijn vermogen op zijn plek in deze geest voor de beweging werken. Maar hij blijft met veel verschillende banden verbonden aan zijn vroegere leven – aan zijn familie, zijn beroep, zijn interesses en vrienden. Hij zal proberen dit alles in te zetten voor zijn werk voor de beweging, maar blijft doorgaans toch in de normale lijnen van zijn privéleven.

De politieke soldaat daarentegen beschouwt deze eerste twee geboden als de pijlers van de weg die hem tot een ridder van de nationaalsocialistische revolutie maakt, en die zijn persoonlijke leven geheel ondergeschikt maakt aan de dienst aan deze revolutie. Deze ontwikkeling wordt voltooid in de derde eis, waarbij de politieke soldaat definitief zijn vroegere leven achter zich laat en enkel nog leeft voor de revolutie. De politieke soldaat van de nationaalsocialistische Arbeidersbeweging is een beroepsrevolutionair. Zijn leven is een strijd tegen het systeem en voor de nieuwe orde. Deze strijd houdt geen rekening met persoonlijke belangen en verwachtingen, met familie en vrienden, met beroep en status. De politieke soldaat vecht voor de zaak van de beweging, zonder acht te slaan op zichzelf – daarmee heeft hij volledig gebroken met het heersende systeem, zijn ordening, zijn wetten en gewoonten. Dit alles stelt hem bloot aan vervolging, maar hij accepteert dit, gaat door gevangenissen heen en is bereid alles op te offeren, zelfs zijn eigen leven!

Toch moet men zich het leven van een politieke soldaat, een beroepsrevolutionair en ridder van de revolutie, niet enkel voorstellen als lijden en opoffering, hoe het de buitenstaander met zijn bekrompen, materialistische maatstaven ook mag toeschijnen. Deze strijd, deze breuk met de burgerlijke wereld, deze totale inzet voor de nieuwe orde komt niet voort uit de grauwe plichtstrouw van iemand die enkel de noodzaak inziet; de keuze voor zo’n strijdend leven wordt niet bevolen, is niet het gevolg van druk of dwang. De politieke soldaat ervaart zichzelf zeker niet voortdurend als een offerlam of tragische figuur. Afhankelijk van zijn stemming en ervaring mag dit hem af en toe misschien zo toeschijnen. Maar diep vanbinnen weet hij dat hij eenvoudig niet anders kan en niet anders wil leven.

De Sturmabteilung is immers geen willekeurige subgroep waar men naar believen in kan worden geplaatst. Ze vormt de belichaming en organisatiestructuur van een van de drie mensentypen die de nationaalsocialistische Arbeidersbeweging kenmerken – namelijk die van de soldaat, de strijder! In een burgerlijk systeem van materialistische inslag kan hij alleen leven door het te bestrijden; anders zouden leegte, verveling en zinloosheid hem overweldigen en verstikken. Het burgerlijke systeem heeft hem daarom niets te bieden en kan hem niet corrumperen – hij is ertegen bestand, niet in de eerste plaats door wereldbeschouwelijke inzichten, maar door zijn levensgevoel. Zo vindt de strijder de zin van zijn leven en zijn geluk enkel in de strijd, hoe ongelukkig dit leven de buitenstaander ook mag toeschijnen. Deze strijd wordt echter pas werkelijk zinvol en overstijgt zijn eigen leven wanneer hij is geworteld in het geloof in de beweging en is gericht op de verwezenlijking van haar hoofddoelen. De politieke soldaat strijdt niet voor doelen die hij zichzelf heeft gesteld en niet alleen voor zichzelf of zijn kameraden; hij strijdt voor de overwinning van de beweging, die hem het doel aangeeft en door de vaststelling van de beweginglijn concrete opdrachten geeft.

In deze tijd van verboden ligt het probleem daarin dat de NSDAP als handelingsbekwame politieke voorhoede van de revolutie nog niet opnieuw bestaat. Zo kwamen in de geschiedenis van onze huidige nationaalsocialistische gemeenschap aanvankelijk enkel die strijders samen die, door hun levensgevoel gedreven, in deze staat slechts konden leven door ertegen te strijden. Zulke mensen herkennen elkaar snel en vinden elkaar gemakkelijk. Zij vormden de Sturmabteilung, die echter nog een partij mist die hen begeleidt en richting geeft. Daarom zagen zij hun taak ook niet in het formuleren van programma’s en wereldbeschouwelijke ontwikkelingen – zij begonnen simpelweg concreet de strijd. En deze strijd kon alleen een strijd zijn tegen het NS-verbod en voor de heroprichting van de NSDAP. Pas deze nieuwe NSDAP kan de politieke koers in detail bepalen.

Vandaag strijdt de politieke soldaat volgens de hoofdlijn die onze gemeenschap hem geeft en die inmiddels de wettige erfgenaam is van de oude beweging en de voorloper van de nieuwe partij.