Gebod IV. Wees dapper!
De tien geboden van de politieke soldaat zijn bedoeld om de nationaalsocialistische strijder te helpen om een bij hem passende levenshouding en levensinstelling te vinden en de laatste resten van burgerlijk denken en voelen volledig te overwinnen. We zijn immers allemaal opgegroeid in dit burgerlijke, liberaalkapitalistische systeem en beïnvloed door de ons omringende decadentie. We hebben allemaal oorspronkelijk geleerd dat enkel levensstandaard, comfort en welvaart het nastreven waard zijn; dat het eigen ik het allerbelangrijkste is en dat het burgerlijke begrip van geschiedenis, staatsorde en levensstructuur het natuurlijke zou zijn!
Maar we hebben ook het onnatuurlijke, verderfelijke, corrupte en slechte van dit systeem aanvankelijk instinctief aangevoeld en dankzij de nationaalsocialistische wereld- en levensbeschouwing ook verstandelijk ingezien en zijn begonnen het te overwinnen. De strijdbare, soldateske man in onze gelederen heeft bovendien ingezien dat hij tegen dit systeem moet strijden, opdat hij niet in strijd met zijn natuur leeft en daardoor diep ongelukkig zou worden.
Deze strijd vereist een organisatorische vorm — dat is de SA (stormafdeling) als strijdbare tak van de nationaalsocialistische partij; hij vereist een geestelijke basis — deze wordt gewaarborgd door de nationaalsocialistische idee; en hij vereist een passende levenshouding — deze wordt zichtbaar in de tien geboden van de politieke soldaat!
Maar aangezien wij niet alleen Hitlers erfgenamen, maar helaas ook zonen van het systeem zijn, moeten we ons niet alleen bewust uitspreken voor de nationaalsocialistische volksstaat van het verleden en de NSDAP, maar ook bewust het heersende systeem en zijn waardestelsel in onszelf overwinnen! Zolang we het systeem in onszelf niet hebben verslagen, overwonnen en vernietigd, zullen we ook politiek gezien geen succes boeken!
Onze afkeer en walging voor de burgerlijke wereld maken het ons aanvankelijk makkelijk om deze overwinning te behalen — in de kring van onze kameraden, tijdens strijdinzet, bij bijeenkomsten en kameraadschapsavonden kunnen we soms denken dat we reeds volledig strijders van een nieuwe tijd zijn geworden. Maar dan komen er ook weer moeilijkere tijden en pijnlijke ervaringen:
Crisissen binnen de beweging, teleurstelling in kameraden en de volledige vernietiging van burgerlijke levensfundamenten — familiebanden, vriendenkringen, werk, woning. Dan volgen arrestaties, rechtszaken en uiteindelijk gevangenschap omwille van onze overtuiging. Pas wanneer het systeem echt actie onderneemt tegen de overtuigde politieke soldaat en die burgerlijke levensomstandigheden vernietigt, waartoe hij zich al eerder bereid had getoond ze op te geven, begrijpt hij werkelijk wat de beweging van hem moest eisen en wat dat verlies voor hem betekent. Op zulke momenten kunnen ook verdrietige uren komen, het verlangen naar rust en “normaliteit,” zelfs twijfels, spijt en wanhoop. En niet weinigen van onze kameraden zijn, ondanks hun enthousiasme, hieraan ten onder gegaan.
Dit alles is maar al te menselijk en begrijpelijk. Echte helden vanaf hun geboorte zijn zeldzaam. De meesten geven nu en dan toe aan burgerlijke neigingen en verlangens — hetzij omdat de uiterlijke lasten hun persoonlijke grens van prestatie en lijden naderen, hetzij omdat een vriendschap, hartstocht of liefde het overweldigende verlangen naar een zogenaamd normaal leven te groot maakt.
De politieke soldaat moet dergelijke verleidingen overwinnen; hij moet in zichzelf steeds opnieuw en uiteindelijk definitief de bourgeois, de kleinburger, overwinnen. Deze wil tot zelfoverwinning noemen wij dapperheid. Zonder deze eigenschap zal een politieke soldaat zijn strijd niet lang volhouden. Hij mag deze wil nooit verliezen, want die maakt hem onoverwinnelijk!
