Over ons socialisme
Het nationaalsocialisme is in de eerste plaats een Duits socialisme, gebaseerd op het ideaal van de volksgemeenschap. De oude ‘Frontgemeinschaft’ van 1914 diende als voorbeeld voor deze volksgemeenschap, samengesteld uit volksgenoten die zich binnen een broederlijke gemeenschap verenigd wisten. Binnen de nationaalsocialistische volksgemeenschap zal de arbeidersklasse haar positie als gesloten sociale formatie, samen met de oude klassengrenzen van het kapitalisme, doorbroken worden. In deze volksgemeenschap zal een einde komen aan de culturele en sociale ongelijkheid van de burgerlijke orde. Onder het nationaalsocialisme zal de gewone man, en in het bijzonder de arbeider, niet langer als een ‘proletariër’ van een onderdrukte klasse worden beschouwd, maar als een gerespecteerde en volwaardige volksgenoot. De volksgemeenschap is dan ook de absolute belichaming van een klasseloze samenleving, waarin alle volksgenoten op gelijke voet samenwerken voor het welzijn van de natie en de toekomst van het volk.
Om het streven van de volksgemeenschap te realiseren, werden tal van eenheidsformaties in het leven geroepen. Het Jungvolk voor kinderen, de Hitler-Jugend voor pubers, de Reichsarbeitsdienst, de Wehrmacht en vele zusterorganisaties voor volwassenen; allen werden opgericht om het volk binnen een sfeer van nationale solidariteit bijeen te houden. Dit gevoel werd verder versterkt door het algemene uniformgebod: de uiterlijke benadrukking van sociale gelijkheid, met enkel differentiatie op basis van prestaties verworven onderscheidingen en rangen. Via talloze hulporganisaties, zoals de Volkswohlfahrt en Winterhilfe, werden vele honderdduizenden vrijwilligers gemobiliseerd om te tonen dat de volksgemeenschap veel meer was dan slechts een vage mythe.
Arbeiders vormen het cement van onze beweging, en arbeid is de morele plicht die ons bestaan als mens invulling geeft. Deze nationaalsocialistische arbeidsfilosofie beperkt zich niet alleen tot het werk, maar komt eveneens tot uiting in de indeling van onze vrije tijd. Het nationaalsocialisme ziet vrijetijdsbesteding niet als een lege tijdspassering, maar als een gelegenheid tot zelfontwikkeling op zowel geestelijk als fysiek niveau.
Om te laten zien dat deze arbeidsfilosofie niet slechts lege woorden waren, werd in 1933 het Duitse Arbeidsfront (DAF) opgericht. Dit bleek een onmiddellijk succes. Als een centraal aangestuurde massa-organisatie op basis van individueel lidmaatschap, telde het DAF rond 1934 al ongeveer 14 miljoen leden. In 1939 was dit al 22 miljoen leden op een Duits arbeidsleger van 25,3 miljoen man. Het omvangrijke vrijetijdsprogramma ‘Kraft durch Freude’ had in bijna elk bedrijf met meer dan 20 werknemers een vertegenwoordiger die de verschillende vrijetijdsactiviteiten begeleidde. Siemens verstrekte in het kader van dit programma vele honderdduizenden vrije kaarten voor culturele evenementen zoals concerten en theatervoorstellingen. Conflicten tussen werkgevers en werknemers werden vanaf 1933 binnen zogenaamde ‘Ehre-Gerichte’ beslecht, waarbij de uitspraak in de meerderheid van de gevallen gunstig uitviel voor de werknemer. De klasse-doorbrekende solidariteit moest zelfs op straat en in specifieke scholingskampen beoefend worden.
Met het programma ‘Schönheit der Arbeit’, dat vanaf 1934 werd opgestart, richtte het DAF zich op de verbetering van de werkomgeving en de levensstandaard van de arbeiders. Arbeidsomstandigheden, werksfeer en bedrijfsindeling (licht, ventilatie, temperatuur en lawaai) werden verbeterd. In het kader van dit programma werden vele duizenden keukens, recreatieruimtes en sportfaciliteiten aangelegd binnen bedrijven. Robert Ley, leider van het DAF, vatte zijn doelstelling als volgt samen: “De oude staat was een nachtwaker, onze staat is een opvoeder, een vaderlijke vriend.” Door het bewustzijn van de arbeider te veranderen, zou de volksstaat hen integreren als gelijk en gerespecteerd volksgenoot binnen de volksgemeenschap. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de partij de arbeiders beschouwde als haar harde kern en trouwste aanhang.
Het nationaalsocialisme erkent de mens als een gemeenschapswezen, gebonden door gedeeld bloed, een gedeelde nationaliteit, cultuur en geschiedenis. Daarom staat het ideaal van de volksgemeenschap, ons socialisme, centraal binnen onze levensbeschouwing.
De nationaalsocialistische revolutie zal een einde maken aan de burgerlijke heerschappij en deze vervangen door een geheel nieuwe orde, waarvan de arbeider de drager zal zijn.
